گل هاي رز

روزي كه اين گل ها را در باغچه ي دلم كاشتم عهد كردم لحظه اي از توجه به آن پاكي غفلت نكنم به اين گل هاي زيباي زندگيم آموختم كار خوب روح انسان را طراوت ميدهد و من از بودن در كنار گل هايي كه مهرباني را مهمان قلب خود كرده اند، شاد خواهم شد. آن ها اولين قدم را برداشتند و عطر زيبايشان را مهمان روح خسته ام كردند و من بارها سپاسگزارشان شدم و لذت اين خوب بودن را با تمام وجود حس كردند. آن ها آموختند كاري را براي رضاي خدا انجام ندهند بلكه خوب بودن را بخاطر طراوت روحشان انجام دهند و بدانند خدا هميشه در روح شاد انسان ها ساكن شده چون خدا ميداند انسان خوب روحي شاد را دارد آن ها وقتي اين را دريافتند ديگر دنبال يك راه فرار شرعي برا بد بودنشان براي پاك كردن بديشان نبودند آن ها حرفي به زبان نياوردند چون دريافتند با بعضي حرف ها دل مي شكند غنچه اي هستند بر اين باغ هستي ولي روح بزرگشان در هستي نمي گنجد قول ميدهند و به پاي اين قول از خواسته هايشان چشم مي پوشند باورتان مي شود اين همه بزرگي در يك دل كوچك جا بگيرد

خدا هست و ديگر هيچ...